သမီးသိခ်င္တာ တခုေမးခ်င္လုိ႔ အခုထိ ဘာလို႔ ဒီမိုကေရစီမရေသးတာလဲတဲ့

19 July နယ္စပ္အခမ္းအနားတရပ္မွာ စီစဥ္သူေတြက လူငယ္ေတြရဲ့အသံကုိ ပိုၾကားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြမွ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ေတြ က်ဆုံးခဲ့ပုံနဲ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို သပိတ္ေမွာက္က်ဖို႔ တုိက္တြန္းကာ ေဆြးေႏြးဖလွယ္ေပးသြားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ့အသံကို ဖတ္ေခၚရာမွာ သတိထားမိ အားတက္စရာတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

တက္ေရာက္လာတဲ့အခမ္းအနားမွာ အသက္အရြယ္အရ အငယ္ဆုံး၊ (၈) တန္းေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္က အရြယ္နဲ႔မလုိက္ေအာင္ စဥ္းစားမိ ေတြးေတာမိတဲ့ ခံစားခ်က္ေမးခြန္းေလးကို ထေမးပါတယ္။ သမီးက ဒီလို အခမ္းအနားမ်ဳိးကို ေလးၾကိမ္ေလာက္ တက္ခဲ့ျပီးပါျပီ သိခ်င္တာေလးတခုေလာက္ ဒီဘက္နယ္စပ္မွာ အဖြဲ႔အစည္းေပါင္းမ်ားစြာရိွျပီး ႏိုင္ငံအတြက္ လုပ္ေနၾကတာ ဘာေၾကာင့္ အခုထိ ဒီမိုကေရစီ မရေသးတာလဲတဲ့။ ေျပာလုိက္တဲ့အခုိက္ အခမ္းအနားမွာ ခဏတာ တိတ္ဆိတ္သြားျပီး အားလုံး လက္ခုတ္လက္၀ါးတီး အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။


ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ လူၾကီးေတြရဲ့ ရွင္းျပမႈက ကိုယ္ႏိုင္တဲ့အပိုင္းက ၀ိုင္းလုပ္ေနၾကေပမယ့္ အဓိကကေတာ့ စည္းလုံးညီညြတ္မႈမရိွလိုပါတဲ့။ လက္ေတြ ျဖစ္ပ်က္ေနမႈေတြကလည္း ညီညြတ္မႈ မလုံေလာက္လို႔ ထင္သေလာက္ ေအာင္ျမင္မႈမရ ျဖစ္ေနတာ ေပၚလြင္ေနပါတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးကို ဦးေဆာင္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကုိယ့္အဖြဲ႔အစည္းရဲ့ ေရွ႔လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရင္း တျပိဳင္နက္တည္း ညီညြတ္မႈကို တည္ေဆာက္ေနၾကပါတယ္။ နအဖရဲ့ ေသြးခြဲသပ္လွ်ဳိမႈေတြၾကားက အထူးသျဖင့္ ေခါင္းေဆာင္တဦးခ်င္ဆီ ပစ္မွတ္ထား လက္စေဖ်ာက္ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ရန္ အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈေတြၾကားကေန အဂၤလိပ္အကၡရာေတြျဖစ္တဲ့ A ကေန Z အထိ မလြတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေပါင္းမ်ားစြာမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာ ဦးတည္ခ်က္တခုကို အားလုံးတူညီရာစု ၀ိုင္း၀န္းလက္တြဲလုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။

ႏိုင္ငံရဲ့ တေန႔ထက္တေန႔ ဆိုးရြားလာတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြ၊ ကိုယ္မကၽြမ္းက်င္တဲ့အလုပ္ေတြကို အမိန္႔ေပး လူနဲ႔ ေနရာမမွန္မႈေၾကာင့္ ယိုယြင္းလာတဲ့ ႏိုင္ငံအျခအေန၊ စိတ္ထင္ရာ ပါးစပ္ကထြက္တာနဲ႔ ဥပေဒျဖစ္မႈေတြ၊ အဆိုးဆုံးက အနာဂါတ္မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြရဲ့ အသိဥာဏ္ေတြကို အေမွာင္ခ် လူညႊန္တုန္းေအာင္ စနစ္တက် လုပ္ၾကံဖန္တီးဖ်က္ဆီးမႈေတြပါပဲ။ ဒါေတြ အျမန္တိုးတက္ေျပာင္းလဲေအာင္ အထက္မွာေျပာသလို ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြက အခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္မႈကို အရိွန္တိုးျမွင့္ တည္ေဆာက္ရမွာပါ။

အခုအခ်ိန္မွာ အာဏာကို ဆက္လက္ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ (တနည္း လူသတ္လုိင္စင္) ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပရန္ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ကာလ ႏိုင္ငံရဲ့ အေရးၾကီးအရင္လုိေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔အားလုံးဟာ ဦးတည္ခ်က္တခုကို အာရုံစုိက္ အခ်င္းခ်င္း အၿပဳသေဘာေဆာင္စိတ္ကုိ လမ္းဖြင့္ထားဖို႔ပါ။
ေဖ်က္ဖ်က္မရတဲ့ သမိုင္းေတြကို အသိအမွတ္ျပဳ ေလးစားေပမယ့္ ႏိုင္ငံအေျခအေနအရ -
အရင္က အေရးအခင္းေတြ တုိက္ပြဲေတြၾကားမွာ ငါဘာေတြ လုပ္ခဲ့တယ္၊ စြမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္ဆုိတာေတြ
စိတ္ေရာလူပါ သုံးမရေအာင္ ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ေထာင္ထဲမွာ ဘယ္လုိေတြ ဒုကၡခံ ရုန္းကန္ခဲ့ရတာေတြ
လႈပ္ရွားရခက္တဲ့ ျပည္တြင္းမွာ ဘယ္ပုံဘယ္နည္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့ စြမ္းေဆာင္ခဲ့မႈေတြ
ျပည္ပမွာ ဘယ္လုိေတြ ရသေလာက္ လုပ္ခဲ့တယ္ ၀ိုင္းကူေနတယ္ဆိုတာေတြ
မိမိတို႔ ဘာပညာရပ္ေတြ တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္ထားတယ္ဆိုတာေတြစသည့္ျဖင့္ ေျပာမေနၾကေတာ့ဘဲ မနက္ျဖန္ ငါ့ႏိုင္ငံအတြက္ ငါဘာေတြ လုပ္ေပးႏုိင္သလဲဘဲ ေျပာဆိုၾကဖုိ႔ပါ။ ဒီအခ်က္နဲ႔ဘဲ ျပည္တြင္းနဲ႔ျပည္ပ အျမင္မတူမႈေတြ၊ အေျခအေနမတူတဲ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ တရားမွ်တမႈကို လုိလားၾကတဲ့ အစိုးရအမႈထမ္းေတြ၊ လတ္တေလာစား၀တ္ေနေရး ၾကပ္တည္းမႈအရ အာဏာရွင္ရဲ့ လက္ကိုင္တုတ္ဘ၀ က်ေရာက္ေနသူေတြ တပ္မေတာ္သားေတြ စသည္ျဖင့္ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္ရိွတဲ့သူတိုင္းနဲ႔ အျပဳသေဘာေဆာင္ စိတ္ရွည္ရွည္ထား နားလည္မႈေပး ညီညြတ္စြာ လက္တြဲေဆာင္ရြက္ရမွာပါ။

မိမိဘ၀ကို မိမိကုိယ္တုိင္ ေက်နပ္ႏုိင္ဖို႔နဲ႔ မိမိရဲ့ေဘးပတ္၀န္းက်င္ သာယာခ်မ္းေျမ့ေအာင္ ႏိုင္ငံရဲ့ အေရးၾကီးျပီး အရင္လိုေနတာကို ဦးစားေပးျပီး မနက္ျဖန္ ငါ့ႏိုင္ငံအတြက္ ငါဘာေတြ ထိေရာက္ေျပာင္းလဲေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္သလဲဆိုတဲ့ မႈကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး ကိုယ့္အလွည့္မွာ ဘယ္ေလာက္ တာ၀န္ေက်မလဲဆိုတာကို စဥ္းစားမိရင္း . . .