လူငယ္ေတြကေရာ ဘယ္လုိ သေဘားထားေစခ်င္တာလဲ

ေတာ္လွန္ေရး တရပ္ဆင္ႏြဲရာမွာ ေငြ၊ အခ်ိန္၊ ဘ၀ေတြနဲ႔ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ စေတး ေပးဆပ္ရပါတယ္။ ဒီေန႔ ျမန္မာျပည္ေျပာင္းလဲ ေအာင္ တြန္းလွန္တဲ႔ေနရာမွာ ေတာ္လွန္ေရးသက္တမ္း ရွည္ၾကာမႈေၾကာင့္ လူငယ္ေတြရဲ့ အခန္းက႑ကလည္း အေရးပါလာပါတယ္။
လူငယ္ဆိုလို႔ ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္မ၀င္းစားဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ထက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကို ပိုစိတ္၀င္းစားေနၾကတယ္ အစရိွသျဖင့္ ေျပာဆုိေန ၾကပါတယ္။ တကယ္လည္း ေတာ္လွန္ေရးမွာ လူငယ္ပါ၀င္မႈ နည္းေနတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ရာမွာ စိတ္မ၀င္းစားၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားစြာရိ္ွပါတယ္။ အုပ္စုိးသူက စနစ္တက် ပုံစခ် ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထား တာအစ စား၀တ္ေနေရး အဆင္ေျပေအာင္ ရုန္းကန္ေနရတာအဆုံးေပါ့။

ေတာ္လွန္ေရး ဘာေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္ရတာလဲ လုံေလာက္တဲ့ အားထုတ္ေပးဆပ္မႈ မျပည္စုံေသးလို႔ပါ။ ဒီလုိပဲ လူငယ္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ပါ၀င္မႈနည္းပါးေနရတာလဲ အနာဂါတ္ေပ်ာက္ေအာင္ အေမွာင္ခ် ပုံစံခြက္ထဲ အထည့္ခံထားရမွန္း မသိတာရယ္ အိမ္က ဆန္အိုးျပည့္ေအာင္ ရွာေဖြရုန္းကန္ေနရလုိပါ။ ဒီေတာ့ ျပႆနာတရပ္ရဲ့ အေျဖကို သိရက္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္မေျဖရွင္းတာလဲလုိ႔ ေမးစရာရိွ လာပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ္လွန္ေရး မွာ ဦးေဆာင္ေနၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေျပာဖူးတယ္ ငါတို႔လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ေနတာပဲ။ ၈၈ တုန္းကဆုိရင္ မင္းတုိထက္ ပိုဒုကၡေရာက္တယ္ မင္းတို႔ေလာက္ အခြင့္အေရးမရိွဘူး။ တကယ္လည္း သူတို႔နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနၾကည့္ေတာ့လည္း ေျပာတဲ့အတိုင္း ဟုတ္ေနပါတယ္။ လူငယ္ေတြကို လက္တြဲေခၚဖို႔ အခက္အခဲ မ်ားရိွေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ေဆာင္ ေနၾကပါတယ္။
ေနာက္တခုဟာ လူငယ္ေတြ အျမင္က်ယ္က်ယ္ ပူးေပါင္းပါ၀င္လာေအာင္ ေငြအားလုိအပ္ေနတာပါ။ ေငြမရိွရင္ လုပ္လုိ႔ မရဘူးလား ဆုိေတာ့လည္း လုပ္ခ်င္စိတ္ရိွရင္ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေငြအားနည္းလုိ႔ ေတာ္လွန္ေရးအ တြက္ ဆုံးရႈံးမႈေတြကလည္း စဥ္းစားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဥပမာ - ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ရိွတဲ့လူငယ္ေတြ ေတာ္လွန္းေရး လုပ္ခ်င္စိတ္ရိွၾကတယ္ ပါ၀င္ခ်င္တယ္ တတိယႏိုင္ငံေတြ သြားဖုိ႔ အခြင့္အေရး ရရက္သားနဲ႔ ကိုယ္လူမ်ဳိး၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ ေပးဆပ္ခ်င္ေနၾကတယ္။ သူတို႔မွာ တစုံတရာ အေထာက္အပံ့ အခြင့္ အလမ္း အဓိကကေတာ့ ေငြအားမရိွလုိ႔ပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ေတြဘ၀မွာ ဦးတည္ခ်က္မဲ့ လမ္းေပ်ာက္ေနၾကတာ နယ္ျခားမွ အထဲျပည္တြင္းမွာလည္း ေတာ္လွန္ဖီဆန္ရမယ့္ နည္းပရိယာယ္ မသိေအာင္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ကန္႔သတ္ခံထားရမႈကို ေျခဖ်က္ရာမွာ ေငြအားလုိအပ္ေနေသး တာလည္း ခ်န္ထားလုိ႔မရဘူး။
ဒီကေန႔ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ လူၾကီးေတြက ရသေလာက္ လက္တြဲေခၚ တဖက္မွာလည္း ဦးေဆာင္တုိက္ပြဲ၀င္ ဒုကၡခံ ေနၾကသလုိ ဒီထက္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းေတြ ရွာေဖြေနၾကပါတယ္။ လူၾကီးကလည္း ၾကိဳးစား လုပ္ေနသလို လူငယ္ေတြကလည္း တတ္ႏိုင္ သေလာက္ ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုး ကာရံေပးတာေတာင္ ထင္သေလာက္ ေအာင္ျမင္မႈ မရဘူးဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။
ေတာ္လွန္ေရးတုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း သက္တမ္းၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာ ေထာက္ပံ့ေနသူေတြလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ သိပ္မေပးခ်င္ေတာ့ဘူး (သူတို႔ေတြ ထင္သေလာက္ ရလဒ္ေတြ မေပၚတာလည္း တပိုင္းေပ့ါ)၊ ပါ၀င္ေတာ္လွန္ေနသူမ်ားလည္း ဒီမိုကရက္ဆန္ဆန္ အထိအေတြ႔မရိွေသးေတာ့ အခ်င္းခ်င္း စိတ္သ ေဘာမတုိက္ဆိုင္ စိတ္၀မ္းကြဲလာ၊ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင္မႈရဲ့ဒဏ္ စိတ္ထဲ အလုိမက် စိတ္ဓါတ္က်မႈေတြျဖစ္လာ၊ အတုိက္အခံေတြထဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေရး၊ အခြင့္အလမ္း၊ ေငြးေၾကးျပႆနာေတြ အခ်ဳိ႔ကို လုပ္သလုိ ျဖစ္ေနတဲ့ အုပ္စိုးသူက ပုံၾကီးခ်ဲ့ ၀ါဒျဖန္ခ်ိတာ အေတာ္ထိေရာက္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆိုရင္ ႏိုင္ငံ ေရးသမားဆိုတာ ၾကားလုိက္တာနဲ႔ အမ်ားအားျဖင့္ အလုိလို ၾကည့့္မရဘူးျဖစ္ေနတာ ယေန႔ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ အထိပါပဲ။
ေနာက္ထပ္အေရးၾကီးဆုံးက ေတာ္လွန္ေရး အျမန္ဆုံးေအာင္ျမင္ေအာင္ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္မယ့္ လူငယ္ေတြအေပၚမွာ ထားရိွတဲ့ လူၾကီးေတြရဲ့ သေဘာထားပါ။ လူၾကီးေတြ ေျပာသလို "ငါတို႔လည္း မင္းတုိ႔လုိ ငယ္ရာက ၾကီးလာတာကြ။ မင္းတို႔ေရာ ဘယ္လုိ သေဘာထားေစခ်င္သလဲတဲ့"။ က်ေနာ္လည္း အခုမွ က်ေနာ္လုိ လူငယ္ေတြအေပၚကို ဘယ္လုိ သေဘာထားေစခ်င္တယ္ဆိုတာ စဥ္းစားေနတာ ဒီညေနအထိ အေျဖမထြက္ ေသးဘူးဗ်ာ။ (Sunday, April 18, 2010 )